24 SKAZANYCH, A NA CZELE ZBIGNIEW ZIOBRO JAKO MINISTER SPRAWIEDLIWOŚCI I PROKURATOR GENERALNY – KSIĄŻKA, KTÓREJ OD PONAD ROKU NIKT NIE ODWAŻYŁ SIĘ ZDEMENTOWAĆ

W Polsce od ponad roku funkcjonuje w przestrzeni publicznej książka sędziego Grzegorza Niędźwiedzkiego pt. „Droga do wolności”. To nie jest anonimowy wpis, nie jest to ulotka ani plotka powielana w Internecie. To publikacja podpisana nazwiskiem, zawierająca konkretne twierdzenia, konkretne nazwiska i opis zdarzeń, które – jeśli traktować je literalnie – przedstawiają wymiar sprawiedliwości jako mechanizm działania zorganizowanego, zamkniętego układu. Z udostępnionych fragmentów wynika, że w książce opisano wyrok Najwyższego Trybunału Narodowego, sygn. akt I K NTN 1/21, wydany w imieniu Narodu Polskiego dnia 7 października 2021 r. Wskazano skład orzekający: Krzysztof Kuna, Leszek Kozub, Ryszard Hołowaty, a także rolę Grzegorza Niędźwiedzkiego jako Pierwszego Prezesa tego Trybunału. W publikacji opisano rozstrzygnięcia wobec 24 sędziów i prokuratorów, w tym również Zbigniewa Ziobry, wskazanego w tej narracji jako centralna postać systemu w funkcji Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego. Na udostępnionych stronach książki z imienia i nazwiska wskazano osoby pełniące funkcje publiczne, które w tej publikacji zostały przypisane do określonych ról zawodowych. Wśród nich wymieniono prokuratorów: Beatę Glazar, Alicję Izydorczyk, Sylwię Bańkę-Mrozewską, Lucynę Domagałę, Pawła Siwka, Pawła Woźniaka, Lecha Damaszkę, Grzegorza Chojnackiego oraz Zbigniewa Ziobrę jako Prokuratora Generalnego. W dalszej części wskazano również osoby pełniące funkcje sędziowskie, w tym: Annę Surowiak, Michała Laskowskiego, Kazimierza Chłopka, Anetę Andel, Macieja Borkowskiego, Piotra Mirka, Grażynę Tygielską-Białek, Annę Dworzycką-Skrobowską, Agnieszkę Kałużną-Rudowicz oraz Małgorzatę Dąbrowską. Już sam fakt publicznego wskazania tych nazwisk, z jednoczesnym przypisaniem im konkretnych funkcji w strukturze państwa, w kontekście tak poważnych twierdzeń powinien wywołać natychmiastową reakcję całego środowiska prawniczego. A jednak nie wywołał. Od ponad roku – cisza. Autor książki nie formułuje łagodnych opinii. W jego narracji pojawia się obraz systemu, w którym – według przedstawionej wersji – dochodziło do świadomego naruszania prawa, wykorzystywania instytucji państwowych do działań represyjnych oraz tworzenia mechanizmu wzajemnej ochrony osób pełniących funkcje publiczne. W książce wskazano wprost, że wobec wymienionych sędziów i prokuratorów zostały wydane określone rozstrzygnięcia, obejmujące w szczególności: uchylenie wszystkich orzeczeń i decyzji procesowych wydanych z naruszeniem prawa, wieloletnie kary pozbawienia wolności sięgające 15 lat, pozbawienie praw publicznych, zakaz wykonywania zawodu, obowiązek wykonywania prac społecznych, utratę uprawnień emerytalnych wynikających z pełnionych funkcji, obowiązek zapłaty wysokich świadczeń finansowych oraz publiczne przeprosiny. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera również sytuacja Zbigniewa Ziobry, który – jak wynika z dostępnych informacji i doniesień publicznych – w obliczu szeregu zarzutów o charakterze prokuratorskim miał opuścić kraj i udać się na terytorium Węgier. Okoliczność ta rodzi poważne pytania o motywy takiej decyzji oraz jej związek z obawą przed potencjalnymi konsekwencjami prawnymi. Jeżeli osoba pełniąca najwyższe funkcje w systemie wymiaru sprawiedliwości, dysponująca przez lata realnym wpływem na prokuraturę i sądy, decyduje się na taki krok, nie sposób pominąć tego faktu w analizie całego kontekstu sprawy. Taka sytuacja – niezależnie od jej ostatecznej oceny – dodatkowo wzmacnia wrażenie braku przejrzystości i pogłębia wątpliwości społeczne dotyczące rzeczywistego funkcjonowania mechanizmów odpowiedzialności w państwie. To są twierdzenia i okoliczności, które w każdym państwie prawa powinny zostać natychmiast skonfrontowane z rzeczywistością. I właśnie dlatego największym skandalem nie jest nawet sama treść tej książki. Największym skandalem jest milczenie. Wszyscy zainteresowani wiedzą o jej istnieniu. Wiedzą o niej osoby wskazane z nazwiska. Wiedzą o niej ich środowiska zawodowe. Wiedzą o niej instytucje państwowe. Redakcja NCI Barwy Bezprawia oraz Rzeczpospolita Przestępcza kierowały zapytania, prośby o stanowisko, wezwania do odniesienia się do treści publikacji. Bez odpowiedzi. Bez jednego oficjalnego komunikatu. Bez próby publicznego zmierzenia się z zarzutami. Jak to możliwe, że w państwie, w którym obywatel za jedno zdanie potrafi zostać pozwany, ścigany i publicznie napiętnowany, książka zawierająca tak ciężkie oskarżenia wobec sędziów, prokuratorów i byłego Ministra Sprawiedliwości funkcjonuje ponad rok bez jakiejkolwiek reakcji ze strony tych osób? Jak to możliwe, że środowisko, które tak chętnie odwołuje się do autorytetu prawa, nagle przestaje z tego prawa korzystać, gdy zarzuty dotyczą jego samego? Jeżeli ta książka zawiera nieprawdę – dlaczego nikt tego nie udowodnił? Jeżeli zawiera pomówienia – dlaczego nikt nie wystąpił o ochronę dóbr osobistych? Jeżeli jest fałszywa – dlaczego nie została publicznie rozbita na argumenty? Odpowiedź jest tylko jedna – i właśnie ona jest najbardziej niewygodna. Bo milczenie nie jest neutralne. Milczenie jest strategią. Strategią przeczekania, zignorowania, zamiecenia sprawy pod dywan i liczenia na to, że społeczeństwo zapomni. Ale społeczeństwo nie zapomina. Społeczeństwo obserwuje. I wyciąga wnioski. A wniosek, który dziś narzuca się sam, jest druzgocący dla całego systemu. Bo jeżeli przez ponad rok nikt nie potrafi publicznie zakwestionować książki, w której wskazuje się 24 osoby, w tym Zbigniewa Ziobrę jako Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego, to problemem przestaje być autor tej publikacji. Problemem staje się państwo. Państwo, które nie odpowiada. Państwo, które milczy. Państwo, które – zamiast stanąć do konfrontacji z faktami – wybiera ciszę jako narzędzie obrony. I właśnie dlatego ta sprawa nie jest już tylko sprawą jednej książki. To jest sprawa wiarygodności całego wymiaru sprawiedliwości. Bo albo ktoś w końcu wyjdzie i powie prawdę, przedstawiając dowody i fakty, albo społeczeństwo samo wyda wyrok – nie na podstawie tego, co zostało napisane, lecz na podstawie tego, czego przez ponad rok nikt nie miał odwagi powiedzieć.

https://barwybezprawia.pl/2025/12/06/videokonferencja-z-rzecznikiem-sadu-okregowego-w-jeleniej-gorze-nci-barwy-bezprawia-i-nci-rzeczpospolita-przestepcza-zadaja-odpowiedzi-o-granice-odpowiedz/

MATEUSZ ROZALSKI, MILCZENIE FUNKCJONARIUSZY I ODPOWIEDŹ PROKURATORA MARCINA PIEKARSKIEGO, KTÓRA OMIJA ISTOTĘ SPRAWY

Interwencja dziennikarska w Jeleniej Górze – Sprawa Mateusza Rozalskiego i bulwersujące fakty o przestępczej strukturze wymiaru sprawiedliwości ujawnione w książce Grzegorza Niedźwiedzkiego „Droga do wolności”